หมอฟรัง เปิดใจ อันอันขาเหล็ก เล่าจากปวดท้อง พักผ่อนไม่พอ ก่อนต้องตัดขารักษาชีวิต

          หมอฟรัง เปิดใจ อันอันขาเหล็ก ย้อนจุดเปลี่ยนจากแค่ปวดท้อง คิดว่าพักผ่อนไม่พอ สุดท้ายต้องตัดขาเพื่อรักษาชีวิต
          วันที่ 16 กรกฎาคม 2568 ฟรัง นรีกุล หรือ หมอฟรัง ลงคลิปผ่านช่อง Youtube laohaiFrung พูดคุยกับ คุณอันอัน เจ้าของเพจ อันอันขาเหล็ก ซึ่งมีผู้ติดตามกว่า 1 แสนในเฟซบุ๊ก เปิดใจเล่าสาเหตุที่ต้องใส่ขาเทียม จุดเริ่มต้นจากที่ไปโรงพยาบาลเพราะปวดท้อง แต่ตรวจพบเนื้องอกที่ต่อมหมวกไต ส่งผลให้ต้องตัดขาเพื่อรักษาชีวิต 

          คุณอันอัน เล่าว่า ช่วงนั้นเกิดขึ้นตอนที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย เธอป่วยเพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ รู้สึกวิงเวียน จะเป็นลม นอนตื่นขึ้นมาแล้วยังไม่ดีขึ้น เริ่มอาเจียน และรู้สึกปวดท้องมาก ทางบ้านจึงพาไปโรงพยาบาล ตอนนั้นรู้สึกปวดท้องมาก ๆ เหมือนไส้เราจะหลุดออกมา ตอนนั้นแอดมิตไปคืนแรก พอตื่นขึ้นมารู้สึกว่าอาการดีขึ้น แต่ปรากฏว่า คุณหมอบอกว่าจะต้องย้ายไปห้อง ICU เพราะน้ำท่วมปอด ขณะนั้นตนเองก็ยังไม่ได้รู้สึกว่ามันเกิดความผิดปกติกับร่างกาย 

          วันต่อมา คุณหมอ ได้ขอคุยกับคุณแม่ว่าควรต้องย้ายไปรักษาที่โรงพยาบาลศูนย์หัวใจสิริกิติ์ จ.ขอนแก่น เพราะว่าโรงพยาบาลเดิมอาจจะช่วยรักษาได้ไม่เต็มที่ แต่ก็ไม่ได้บอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น ปรากฏว่า พอไปถึงโรงพยาบาลใหม่ คือพี่พยาบาลเขาแบบรีบเข็นหนูมากเลย หลังจากนั้นคำสุดท้ายที่ได้ยินคือ คุณหมอบอกว่า ขออนุญาตสอดท่อช่วยหายใจ แล้วทุกอย่างก็คือดับไป จำอะไรไม่ได้แล้ว 

          ต่อมาพยาบาลเดินมาบอกแม่ว่า น้องอันหมดลมหายใจแล้ว กำลังปั๊มกำลังช่วยชีวิตน้องขึ้นมาอยู่ ซึ่งเป็นอะไรที่ตกใจมาก เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีโรคประจำตัวมาก่อน ยังไม่รู้ว่าตนเองมีเนื้องอกอยู่ที่ต่อมหมวกไต ซึ่งอาการที่เกิดคือเหมือนเป็นแพนิก หน้ามืด ใจสั่น เหงื่อแตก เป็นพัก ๆ วันละ 5 นาที ตอนนั้นมองว่าแค่รำคาญ แต่ว่าไม่ได้ถึงขั้นรู้สึกว่าไม่ได้อันตรายถึงชีวิต จึงไม่เคยไปหาหมอเลย รวมทั้งไม่เคยไปตรวจสุขภาพ เพราะรู้สึกว่าอายุยังน้อย (ตอนนั้น 21 ปี)


          สุดท้าย จากเนื้องอกที่ต่อมหมวกไต ก็ส่งผลทำให้ตัวหัวใจทำงานหนัก พอกล้ามเนื้อหัวใจอักเสบเฉียบพลัน ก็เลยต้องใช้เครื่องเอคโม่ พอใช้เครื่องเนี่ย ผลข้างเคียงของมันก็คือลิ่มเลือดไปอุดตันที่ขา ก็เลยที่จะต้องตัดขาเพื่อรักษาชีวิต

          ส่วนการต้องใช้ขาเทียม ก็ได้ลองหาขาเทียมจนเจอที่เหมาะกับตัวเอง ยอมรับว่าแรก ๆ ก็นอยด์ที่มีคนมองด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนที่แม่จะแนะนำว่า แทนที่เราจะรู้สึกแย่กับการที่เขามอง เราลองยิ้มตอบเขากลับไปดูสิ พอลองทำดูแล้วรู้สึกว่า เขาก็ยิ้มกับเราเหมือนกัน วันนั้นมันแบบ Made My Day แล้วก็รู้สึกว่ามันแฮปปี้ไปทั้งวัน ทำให้ไม่ได้รู้สึกกังวลหรือรู้สึกแย่ที่มีคนมองแล้ว